Visagie: je ‘onzichtbare’ vriend in portretfotografie

chris-visagie.jpg

“Visagie…dat heeft dus helemaal niets te maken met rafelrandjes!” Ik hoor het mezelf nog zo zeggen. Liefst een beetje bits. Want oh boy… als er iemand voorvechter van de Rimpelige realiteit Der Mensheid was (en is!), dan ben ik het wel. Maar de werkelijkheid is dat ook in mijn rafelige werk visagie een steeds grotere rol speelt.

Okay…sommige dingen veranderen.

Want ook ik merk de laatste tijd dat ik in mijn werk in toenemende mate gebruikmaak van visagie. Of op z’n minst vierkante ogen krijg van al het photoshopwerk op het moment dat ik zónder werk. Niets mis met klassieke karakterkoppen, maar voor de rest begint dat algemeen heersende schoonheidsideaal zich ook in mijn hersenpan te nestelen. Het mag mooier. Maar dat is niet de enige reden.

Waarom visagie toepassen voor portretfotografie? Rondvragen op social media levert vrijwel zonder uitzondering dit korte en ietwat vage antwoord op: “het is afhankelijk van het soort fotografie en het gebruiksdoel”.

Mja. Kun je weinig mee.

 

"Is je foto slecht? Dan haken mensen in de meeste gevallen gewoon af."

 

Glimmertjes

Allereerst de technische kant dan maar. Ooit een spiegel gefotografeerd met flits? Nou…dat effect krijg je dus ook als je met (hard) studiolicht iemand fotografeert die, hoe zal ik het eens netjes zeggen, een beetje vettige huid heeft. Dat gaat glimmen. En niet zo’n beetje ook. Dat worden witte vlekken op een foto en dat stoort enorm. Nou zijn glimmertjes an sich helemaal niet erg (want juist mooooi!) maar dan moet je ze wel onder controle kunnen houden. Je licht en je model zo plaatsen dat ze op de juiste plaats zitten. En doseren natuurlijk. Maar dat lukt alleen goed als je ervoor zorgt dat iemands huid niet zoveel licht reflecteert. Poederen dus!

De slechte kant van onzekerheid

Dan de inhoudelijke kant. En laat ik voor het gemak mezelf dan eens een spiegel voorhouden. Ik heb niet een hele beste gezichtshuid. Schilfers, putjes, bobbels, vlekken, noem het maar op. Valt bij de bakker niet op, maar een camera is onverbiddelijk. En als iemand mij fotografeert, ben ik me daar enorm bewust van. Wil ik sommige dingen het liefst verbergen.

Dat heb jij dus ook.

Je weet misschien niet precies wat je wél wil zien, maar je weet donders goed wat je juist niet wil zien. Die schilfers, putjes, bobbels en vlekken. Dat maakt je onzeker voor de camera. En helaas niet op een mooie manier. Je wordt er schuchter van. Voorzichtig. Misschien zelfs een beetje bang. Elke klik zie ik je een klein beetje in elkaar krimpen. En elke foto die je ziet, bevestigt je bangste vermoedens. Ondanks alle complimenten die ik je geef.

Wel of niet doen?

Daar gaan we weer: da’s afhankelijk van het soort fotografie en het gebruiksdoel. Het kost tijd. Het kost geld. Maar dat is het dubbel en dwars waard. Je voelt je namelijk veel meer op je gemak voor de camera. Waardoor ik al mijn aandacht kan richten op de essentie: jouw persoonlijkheid zo goed mogelijk vastleggen. Waarbij ik niet continu m’n licht hoef aan te passen omdat jouw zacht glooiende karaktertrekken na de kleinste beweging verworden tot gemeen uitbijtende tekenen des tijds. Want dat neem je me vast niet in dank af.

En terecht 😉

Visagie is dus een no-brainer?

Ehhmmm…dat ligt eraan. Het resultaat wordt altijd beter. Maar soms moeten dingen gewoon snel. Of is er simpelweg geen budget voor. En laten we wel wezen: voor een nieuwsfoto heeft het bijzonder weinig meerwaarde.

Maar heb je een professionele profielfoto voor Linkedin, Facebook of Twitter nodig? Of een sprekend authentiek portret voor bij een artikel? Denk er dan eens over na. Want geïnteresseerden beoordelen je, hoe eerlijk je dat ook vindt, allereerst op basis van je foto. Die moet goed en realistisch zijn Is je foto slecht? Dan haken mensen in de meeste gevallen gewoon af. Dus maak er werk van, maar overdrijf het niet.